وعشق هدیه ایست جاودانی.

ومن چه عاجزانه افق های طلایی نگاهت رابا هزارتمناجستجومی کنم وقصه

تنهایی رادرآسمان آبی نگاهت موج می زد،بارانی ازعشق بودبرای باغ

رویاهایم، ودل چه بی قراربرای نگاه عاشقت می تپد.

دردل شب های تاریک وجودم به جستجوی روشنایی شمع وجودت می گردم.

به آفتاب گردانی می مانم که هرصبح به امیدآفتاب وجودتوسرازخواب بر

می دارد.

وخوب می دانم بی توگلبرگهای نازک وجودم رابادسردخزان درهم فرو

می ریزد،وجوانه های ناشکفته امیدم به دورازتومی خشکد.

امابااین اوصاف می دانم،قلبم کوچک ترازآنی است که ظرفیت خوبی های

توراداشته باشد،

امادرسکوت پرازفریادخود می گریم ومی گویم؛باهمین قلب کوچک،به وسعت

تمام خوبی ها وسادگی هایت دوستت دارم...