آه اي مطلع صبح 
   كاش مي شد كه دل خسته من
              زندگي را ز نو آغاز كند
                   چشم ديگر به جهان باز كند
دل نگنجد به برم
     سينه تنگ است، دريغا قفس است
          كاش مي شد كه دمي باز کند
                         بگشايد پر و پرواز كند

اي پرستوها، اي چلچله ها
      كاش مي شد كه به همراه شما
                  بپرم تا لب كِشت، بپرم سوي بهشت
                            خالي از حسرت و ناكامي ها، بي سرانجامي ها

دور از اين چهره هاي همه آلوده به رنگ
                                              رنگ پاكي و صفا
و به باطن دلها، همه سرد، همه خاموش و سياه
                                         سينه هاي همه لبريز ريا

آه... اي سنگ صبور
          كاشکی در دل من صبر تو بود
                    كاش مي شد كه تحمل كنم اين مردم را
زندگي چيست مگر؟
         زندگي زندانیست
                 و در آن زنده بودن بي عشق، بي شوق
                                   زنده بودن تهي از شور حيات

خيمه شب بازي بس مسخره ای است
در دل يك زندان
آه...،