بر اوج دل نشاندمت به رهگذار زندگي زمانه گر خزان شود ،تويي بهار زندگي به پاكي دلت قسم كه دل ز تو نمي كنم كه تكيه گاه من تويي در اين حصار زندگي تبسم نگاه تو نشان عشقي آشناست دلت ز پاكي و صفا ،چو چشمه سار زندگیست

چو مبتلا شوم به غم

خوشم به يك نگاه تو دوچشم تو چراغ من به شام تار زندگي

در این فضای بی کسی,پرنده پر نمیزند,به جز نسیم یاد تو کسی به در نمیزند

تو ای خیال یار من خوش آمدی کنار من بیا که جز تو کس ,به این غریبه سر نمیزند

نهال خشک و خسته ام به اشک در نشسته ام