در سیر لحظه ها چون غبار از کوچه باغ خاطره ها گذشتم وخاطرات لحظه های بیهوده ام را در تنگنای فراموشی تهنشین میکردم . آرام آرام میرفتم اما به انتهایی که می دانستم جز تاریکی نیست . همیشه زندگی ام در تاریکی گذشت.تکرار روز وشبهای بی حاصل وثمر.ارمغان خشکسالی عاطفه ها برایم کویر برهوتی بود که ذره ذره سبزی وجودم را در بر می گرفت دیگر خسته از این ذهن همیشه ابری که گویی خیال بارش داشت.

                                                                                                                در سودای نزول بار ان بودم