ای خوب تر از گل *  ای پاک تر از قطره ی شبنم*ای دل به تو محتاج    

من جز تو نخواهم ز دو عالم
 

  دل در تب سنگین خمار است                       ای دوست بهار است     

ای چشم تو سرچشمه ی خورشید  *  یک دم نگهم کن

صیاد من ای آنکه به دام تو اسیرم                

                                             ای هستیم از تو * ارزنده چه دارم که به پای تو بریزم در کوی وفایت چه کنم گر ندهم جان   

                                                        گر سر ندهم بر سر پیمان

تو کیستی که من اینگونه بی تو بی تابم ؟


شب از هجوم خیالت نمیبرد خوابم

تو چیستی که من از موج هرتبسم تو

بسان قایق سرگشته روی گردابم

تو در کدام سحر بر کدام اسب سپید؟

تو را کدام خدا؟

تو از کدام جهان؟

تو در کدام کرانه تو از کدام صدف؟

تو در کدام چمن همره کدام نسیم؟

تو از کدام سبو؟

من از کجا سر راه توآمدم ناگاه؟

چه کرد با دل من ان نگاه شیرین..آه

مدام پیش نگاهی مدام پیش نگاه

کدام نشاه دویده است از تو در تن من ؟

که ذره های وجودم تو را که میبینند

به رقص می آیند

سرود می خوانند

چه آرزوی محالی است زیستن با تو

مرا همین بگذارند یک سخن با تو

به من بگو که مرا از دهان شیر بگیر

به من بگو برو در دهان شیر بمیر

بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف

ستاره ها راازآسمان بیاربه زیر

ترا به هرچه تو گوئی به دوستی سوگند

هرآنچه خواهی از من بخواه صبر مخواه

که صبر راه درازی به مرگ پیوسته ست

تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه

تو دوردست امیدی و پای من خسته ست

همه وجود تو مهراست و جان من محروم

       چراغ چشم تو سبز است و راه من بسته ست

آخرين شب گرم رفتن ديدمش*لحظه هاي واپسين ديدار بود*او به رفتن بود و من در اضطراب
ديده‌ام گريان، دلم بيمار بود
گفتمش: از گريه لبريزم مرو!*گفت: جانا! ناگزيرم، ناگزير
گفتم: او را لحظه‌اي ديگر بمان
گفت: مي‌خواهم، ولي دير است دير!
در نگاهش خيره ماندم، بي اميد*سر نهادم غمزده بر دوش او
بوسه‌هاي گريه آلودم نشست بر رخ و برلاله‌هاي گوش او
ناگهان آهي کشيد و گفت: واي!
زندگي زيباست گاهي، گاه زشت
گريه را بس کن، مرا آتش نزن ناگزيرم از قبول سر نوشت
شعله زد در من، چو ديدم موج اشک برق زد در مستي چشمان او
اشک بي طاقت در آن هنگامه ريخت قطره قطره از سر مژگان او
از سخن مانديم و با رمز نگاه
گفت: مي دانم جدايي زود يود
با نگاه آخرينش بين ما  هاي هاي گريه بدرود بود ...

 

در سیر لحظه ها چون غبار از کوچه باغ خاطره ها گذشتم وخاطرات لحظه های بیهوده ام را در تنگنای فراموشی تهنشین میکردم . آرام آرام میرفتم اما به انتهایی که می دانستم جز تاریکی نیست . همیشه زندگی ام در تاریکی گذشت.تکرار روز وشبهای بی حاصل وثمر.ارمغان خشکسالی عاطفه ها برایم کویر برهوتی بود که ذره ذره سبزی وجودم را در بر می گرفت دیگر خسته از این ذهن همیشه ابری که گویی خیال بارش داشت.

                                                                                                                در سودای نزول بار ان بودم

نمی گیره کسی جز غم سراغ خانه ما را * به زحمت جغد پیدا می کند کاشانه ما را

از آن شادم که می آید غمت هر شب به بالینم
چه سازم گر غمت هم گم کند ویرانه ما را

چه غم گر جـام ناکامان تهی ماند از می شادی

                                                      که خــون دیـــــده و دل  پر کند پیمانه ی ما را

به شوخی می کند آن شوخ با زلف سیه بازی

آید آن روز که خاک ره کویت مباشم ******ترک جان کرده وآشفته رویت مباشم

سر نهم در قدمت بوسه زنان تا دم مرگ****** مست تا صبح قیامت ز سبویت باشم

خدایا با من چه خواهی کرد  که نماز تو را در مهراب چشم او گذارم

           و به جای راه تو راه دل رفتم و به جای کوی تو کوی او را گزین کردم

خدایا با من چه خواهی کرد که با تبسم او صبح را شتاختم

و هنگامی که سر در سویش فرو بردم شب را دیدم وبه مناجات ایستادم 

خیال انگیز و جان پرور چو بوی گل سراپایی  *     *        *        نداری غیر ازین عیبی که میدانی که زیبایی      

من از دلبستگی های تو با ایینه دانستم     *     *       *    که بر دیدار طاقت سوز خود عاشق تر از مایی
 

                                         میان شاخه های گل مشو پنهان که پیدایی
 

رسانیدم به پیری از غم یاری ، جوانی را

                                   که نه راه وفا داند، نه رسم مهربانی را

فراموشم مکن در سیر باغ ، ای مرغ آزاده

                                    به خاطر دار، حق صحبت هم آشیانی را

توانم درد و داغ عشق پنهان کرد، اگر پنهان

                                     توان کردن رخ کاهی و رنگ زعفرانی را

به ناکامی دهم گر در غم او جان ، من مسکین

                                     چه غم زین باشد آن شاه سریر کامرانی را؟

                ز عشق من ندارد گر صباحی آگهی یارم

                چرا دارد همین از بهر من ، این سرگرانی را؟

                  _____________________

نالم همه دم که همدمی نیست مرا

                                            غیر از غم بی کسی غمی نیست مرا

گویم غم خویش با که غیر از دل خویش

                                            چون جز دل خویش محرمی نیست مرا