|
درباره وبلاگ موضوعات آرشيو وبلاگ  گلپونه ها یاداشت های تلخ نویس جمعه 16 اردیبهشت 1390 :: 22:24 :: نويسنده : golvajeha
در برابر خدااز تنگنای محبس تاریکی از منجلاب تیرۀ این دنیا بانگ پر از نیاز مرا بشنو آه، ای خدای قادر بی همتا
یکدم ز گرد پیکر من بشکاف بشکاف این حجاب سیاهی را شاید درون سینۀ من بینی این مایه گناه و تباهی هرا
دل نیست این دلی که به من دادی در خون طپیده، آه، رهایش کن یا خالی از هوی و هوس دارش یا پای بند مهر و وفایش کن
تنها تو آگهی و تو می دانی اسرار آن خطای نخستین را تنها تو قادری که ببخشائی بر روح من، صفای نخستین را
آه، ای خدا چگونه ترا گویم کز جسم خویش خسته و بیزارم هر شب بر آستان جلال تو گوئی امید جسم دگر دارم
از دیدگان روشن من بستان شوق بسوی غیر دویدن را لطفی کن ای خدا و بیاموزش از برق چشم غیر رمیدن را
عشقی به من بده که مرا سازد همچون فرشتگان بهشت تو یاری بمن بده که در او بینم یک گوشه از صفای سرشت تو
یکشب ز لوح خاطر من بزدای تصور عشق و نقش فریبش را خواهم به انتقام جفاکاری در عشق تازه فتح رقیبش را
آه ای خدا که دست توانایت بنیان نهاده عالم هستی را بنمای روی و از دل من بستان شوق گناه و نقش پرستی را
راضی مشو که بندۀ ناچیزی عاصی شود بغیر تو روی آرد راضی مشو که سیل سرکشش را در پای جام باده فرو بارد
از تنگنای محبس تاریکی از منجلاب تیرۀ این دنیا بانگ پر از نیاز مرا بشنو آه، ای خدای قادر بی همتا سالـهـا پـیـروی مـذهـب رنـدان کــردم تـا بـه فـتـویّ خـرد حـرص بـه زنـدان کـردم من به سرمنزل عـنـقـا نه به خود بـردم راه قطع ایـن مـرحـلـه با مـرغ سـُلـیـمـان کــردم سـایـهای بـر دل ریـشم فـکـن ای گـنـج روان که من ایـن خانه به سـودای تـو ویـران کـردم تـوبـه کردم که نـبـوسم لب ساقیّ و کـنـون میگـزم لـب که چرا گـوش بـه نـادان کــردم در "خلاف آمـدِ عادت" بـطـلـب کام که مـن کسب جمعیّت از آن زلف پـریـشـان کـردم نـقش مستـوری و مستی نه به دست من و تـوست آنـچـه سـلـطـان ازل گـفـت بـکـن ، آن کــردم دارم از لـطـف ازل جـنـّت فـردوس طـمــع گـر چه دربـانی مـیـخـانـه فـراوان کــردم ایـن که پـیـرانه سـرم صحبـت یـوسـُف بـنـواخت اجـر صـبـریست کـه در کـلـبـهی احـزان کــردم صـبـح خـیـزیّ و سلامت طـلـبی چون حـافـــظ هر چـه کـردم همه از دولـت قــــــــــــرآن کـردم گـر به دیـوان غـزل صـدر نشیـنـم چه عـجـب سـالـهــــــــــا بـنـدگی صاحـب دیـوان کــردم تحلیل در ادامه مطلب ادامه مطلب ... دوش مـیآمــد و رخـســاره بـر افـروخــتــه بـــود تـا کـجــا بـاز دل غـمـــــزدهای سـوخــتــه بــــــود رسـم عـاشـقکُـشی و شیــوهی شـهـرآشـوبی جـامــهای بـود کـه بـر قـامـت او دوخـتـه بــــــــود جـان عـشّـاق سـپـنـد رخ خــود مـیدانـســــــت و آتــش چـهــره بـدین کـار بـرافـروخــتــه بـــــــود گـرچـه میگـفـت که زارت بـکُـشـم ، میدیــــدم کـه نـهـانـش نـظـری بـا مـن دلـسـوخــتــه بــــود کـفـر زلـفـش ره دیـن مـــیزد و آن سـنـگـیـن دل در پـیاش مـشـعـلـی از چـهـره بـرافـروخـتـه بـود دل بـسی خـون بـه کـف آورد ولـی دیـده بـریـخت الله الله کـه تـلـف کـرد و کـه انــدوخــتــه بـــود !!! یـار مـفـروش بـه دنـیـا کـه بـسـی ســـــود نـکـرد آن کـه یـوسُـف بــه زرِ نـاســره بـفــــروخـتـه بــود گفت و خوش گفت ؛ بـرو خرقـه بـسوزان حـافـظ یـا رب ایـن قـلـب شـنـاسی ز کـه آمـوخـتـه بـــود
تحلیل در ادامه مطلب ادامه مطلب ... سهشنبه 06 اردیبهشت 1390 :: 07:00 :: نويسنده : golvajeha
زنـدگـی بـال و پـری دارد،
بـا وسـعت مـرگ. پـَرِشـی دارد، بـه انـدازه عـشق. زنـدگـی چـيزی نـيسـت كـه لـب طـاقـچه عـادت از يـاد مـن و تـو بـرود.
زنـدگــی حـس غـريــبی اسـت كـه يــك مـرغ مـهاجر دارد. بی تو، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم همه تن، چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم، شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم، شدم آن عاشق دیوانه که بودم. در نهانخانه ی جانم یادِ تو درخشید باغِ صد خاطره خندید عطرصد خاطره پیچید یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم پرگشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم ساعتی برلب آن جوی نشستیم
تو همه رازِ جهان ریخته در جشمِ سیاهت من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشه ی ماه فروریخته در آب شاخه ها دست برآورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ...
یادم آید : تو به من گفتی : «از این عشق حذر کن! لحظه ای چند بر این آب نظر کن، آب، آیینه ی عشق گذران است تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است باش فردا، که دلت با دگران است. تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفر کن!»
با تو گفتم: «حذر عشق ؟ حذر از عشق ؟ - ندانم سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم ، نتوانم !
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد، چون کبوتر، لبِ بامِ تو نشستم ، تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم، نه گسستم»
باز گفتم که : « تو صیادی و من آهوی دشتم تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق ندانم سفر از پیش تو هرگز نتوانم، نتوانم....!
اشکی از شاخه فروریخت مرغ شب ، ناله ی تلخی زد و بگریخت!
اشک در چشم تو لرزید، ماه بر عشق ِ تو خندید! یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم. پای در دامن اندوه کشیدم، نگسستم ، نرمیدم،
رفت در ظلمت غم، آن شب و شبهای دگر هم، نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم ، نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم !
بی تو ، اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم! تا که بودیم نبودیم کسی کشت ما را غم بی هم نفسی تا که رفتیم همه یار شدند خفته بودند همه بیدار شدند قدر ان جام بدانیم چو هست نه در آن وقت که افتادوشکست پنجشنبه 25 فروردین 1390 :: 13:12 :: نويسنده : golvajeha
آه اي مطلع صبح اي پرستوها، اي چلچله ها دور از اين چهره هاي همه آلوده به رنگ آه... اي سنگ صبور خيمه شب بازي بس مسخره ای است |
|||
 |
